Ik musiceer weer .. na 15 jaar.

Tja zo loopt het leven zo nu en dan. Van mijn 20e tot mijn 40e fanatiek muziek gemaakt en dan ineens geen noot meer spelen. Te druk met andere zaken, laten we maar zeggen…. en tegelijkertijd knagend voelen dat het niet klopt. Nu heb ik kennelijk weer  de rust om mijn sax op te pakken en te genieten van muziek maken, uitdagende stukken spelen, mijn techniek weer een beetje op pijl zien te brengen etc. en straks ook weer met anderen te gaan samenspelen.

Aan de linkerkant van de pagina heb ik een kopje ‘de muzikant’ gemaakt en daar kun je beknopt lezen wat ik in de muziek gedaan heb en waar ik zin in heb!

Dit lezend kreeg ik eindelijk tranen in mijn ogen.

Ik worstelde de hele dag met mijn gevoelens naar aanleiding van de aanslagen in Brussel. Ik was vooral verward. En met het lezen van deze tekst kwam mijn verdriet. En wat mij betreft gaat deze tekst van Griet op de Beeck over alle aanslagen op mensen. 

Laten we durven. 

“Laten we graag zien omdat we dat kunnen, en leven – voluit en gretig – omdat wíj dat mogen en het daarom dubbel zo goed moeten doen.

Laten we beter leren weten, niet meer morsen met de dagen die al die anderen, daar, vandaag zomaar, opeens zijn kwijtgeraakt.

Laten we geen engelen zijn, maar als het kan toch ook geen duivels.

Laten we mensen zijn. En helemaal onszelf worden, niet wie we denken dat anderen wilden dat we waren.

Laten we moed houden, durven wankelen en redden wat er te redden valt. Onszelf bijvoorbeeld, en mekaar.

Laten we stoppen met hopen en doen wat moet gebeuren om het te doen gebeuren, en mild zijn voor wie dat nog niet kan.

Laten we ze openlaten: onze deuren, onze armen, onze geesten.

Laten we pantsers afleggen, en het en de andere tegemoet treden, telkens weer. Laten we slapende honden keihard wakker maken. Blijven geloven in dromen die ook uitkomen. Veel verwachten, genoeg spijt hebben, in zeven sloten tegelijk lopen, alle dingen aankijken, ook dat wat ons verontrust.

En laten we minachting koesteren voor de hopeloosheid, weten wat we waard zijn, onszelf gunnen wat we verdienen, want dat is vaak meer dan we geneigd zijn te denken. En laten we begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna.

Laten we durven. Ja.”

Haastige persoonlijke ontwikkeling of slow-NLP .

Ik hoor regelmatig de vraag, waarom de NLP practitoner en masterpractitioner opleidingen bij Mindable 23 dagen duren en bij veel andere instituten 16 dagen of zelfs nog korter.

20120729-102222.jpgIk heb zelf mijn opleidingen gevolgd bij het NAP in Amsterdam en Arcturus in België. Ik weet dus niet anders. In ‘onze ‘ NLP scholen ligt de nadruk vooral op persoonlijke ontwikkeling en niet op het aanleren van zoveel mogelijk NLP interventies in zo kort mogelijke tijd. Het past ook niet bij ons. Ik ben naast NLP trainer ook gepassioneerd door Mindfulness. Voor mij staat het als een paal boven water dat vertragen en af en toe stilstaan noodzakelijk is om echt te kunnen reflecteren en te kunnen verdiepen. De trend om vooral efficiënt en winstgevend te kunnen werken houden wij buiten de deur. De ontwikkeling van je bewustzijn heeft zijn eigen dynamiek. Ze zeggen wel eens, het gras gaat niet harder groeien als je er aan trekt. Dat gaat hier ook op. Met een te hoog tempo blijft NLP op het niveau steken van snappen en begrijpen, niet van integreren en ZIJN. Ik weet dat uit eigen ervaring! Ik voel verwantschap met de Slow-beweging. Lees het boek van Joke Hermsen eens, Kairos. Het is een prachtige verhandeling over het verschil tussen Chronos (kloktijd) en Kairos (kwali-tijd) . Ik voel me zeer aangesproken door deze ode aan aandacht, verbinding, reflectie, de juiste maat, het juiste moment. Laat onze trainingen een oase zijn in deze hectische chronos. En voel je je daar niet toe aangetrokken, Misschien wil je wel zo snel mogelijk je certificaat halen, staat goed op je cv! …. Je kunt bij het NTI ook een schriftelijke cursus NLP doen. 😉

De nieuwe website van Mindable is online

Na een paar weken zwoegen is het dan zover. De nieuwe website van Mindable (www.mindable.nl) is online.  Ik moet eerlijk zeggen, het is een leuke klus, maar er gaat zoveel tijd in zitten. En nog… ik vis er nog met regelmaat foutjes uit, en ook mijn ontwerpster en de technische ondersteuners zijn nog niet helemaal klaar. Maar de pagina is zeker toonbaar en tegelijkertijd in progress .

www.mindable.nl

Maar hij is er, en ik ben er super blij mee. Nu is mijn focus vooral gericht op het vindbaar maken van de website. Dus goed kijken naar de zoekwoorden, het maken van landingspagina’s en zorgen dat Google de pagina zo snel mogelijk indexeert. Dit was tot voor een paar weken geleden adacadabra voor me, maar ik begin het steeds beter te snappen.

Ik heb zelf Google Analytics geïnstalleerd, waarmee ik een beetje kan meekijken naar wat al die bezoekers op mijn pagina doen en wat het effect van de Facebook en Twitter campagnes is.

Hoop dat je ook even gaat kijken en ik krijg graag feedback.

Fijne dag

Kees Dullemond

Laatste keer Arcturus ….

Het is de vrijdag na …. Ik zit nog op mijn bed met mijn IPad op schoot. Gisteravond teruggekomen van een prachtige vierdaagse training leiderschap en spirituele ontwikkeling in België bij Arcturus. Donderdagochtend nam ik afscheid in mijn hotelletje waar ik de afgelopen 12 jaar met grote regelmaat kwam, en gistermiddag nam ik afscheid van de groep deelnemers aan de training en misschien ook wel van een beetje Arcturus zelf.
Ik ben gevraagd om deze training de komende jaren te blijven geven bij Arcturus, maar besloot dat niet te doen. Ik wil mijn volle aandacht geven aan mijn eigen bedrijf, Mindable. Daar stop ik alle energie in. Dat betekent dat ik weinig tijd meer heb om externe trainingen te doen . Natuurlijk een leuke klus met een ander bureau of collega trainer sla ik niet af, maar een meerjarig commitment ga ik niet meer aan. Ik geef trainingen die een expressie zijn van Mindable. Die de geur en kleur hebben van mijn bedrijf.
Maar ik ben wel heel dankbaar voor de inspiratie van met name Eric Schneider, directeur van Arcturus. Hij is één van mijn belangrijkste leraren geweest.
Voor hem maak ik een diepe buiging.

20 jaar bezoeker van het dharma-centrum in Huy.

Het is nu  20 jaar geleden dat ik schoorvoetend door de poort heen liep van het dharma- en retraitecentrum in Huy, België. Het Tibetaans boeddhisme interesseerde me al jaren, maar dit was de eerste keer dat ik echt ging kennismaken met de praktijk van deze vorm van boeddhisme. Al zo lang ik me kan herinneren heeft meditatie, oosterse wijsheid en filosofie me geïnteresseerd. Ik kom in mijn boekenkast af en toe boeken tegen uit het begin van de 70-er jaren (Ik was toen nog geen 15) over meditatie en yoga, Krishnamurti  heb ik toen verslonden. Jarenlang heb ik yoga en meditatie, aikido en zazen beoefend. Maar nu had ik het gevoel dat ik thuis was gekomen. In Huy waren op dat moment drie lama’s, lama Karta, lama Zeupa en lama Tashi Nyima.

 

v

Het centrum functioneerde, zeker in die tijd, zeer traditioneel. En dat betekende dat ik voor mijn gevoel in een ander universum stapte. Er werden (voor mij) geheimzinnige rituelen, poedja’s,  uitgevoerd in een vreemde taal, het Tibetaans. De teksten waren wel vertaald, maar meestal in het Frans. Dat schoot voor mij ook niet op. 🙂 Maar het was precies wat ik nodig had. Hier had ik niets aan mijn analytische en dualistische manier van denken en functioneren. Al mijn (boeken) kennis over spiritualiteit liet mij hier in de steek. Ik was overgeleverd aan ‘niet weten’ en ‘ervaren’. Denken en voelen kregen hier geen voet aan de grond. De eerste keren dat ik het centrum bezocht leverden mij steevast een vreemd soort spirituele psychose op. Ik was soms dagen van de kaart, weinig slapen en vreemde vaak zeer symbolische dromen. Later raakte ik wat meer vertrouwd met de energie die het centrum had en op mij uitoefende en kon ik de bezoeken en mijn eigen beoefening meer en meer integreren in mijn leven.

Na ongeveer zes jaar besloot ik niet langer als een soort toerist het centrum te bezoeken, maar ook een serieus engagement aan te gaan. Ik nam toevlucht. Dat is een ceremonie waarin je verklaart boeddhist te zijn en je te verbinden met de boeddhistische leer, de gemeenschap van boeddhisten en de boeddha. Ik had daar de tijd voor genomen, ik wilde voor mezelf zeker weten dat er geen ego-motivatie aan ten grondslag zou liggen. (Voor zover je daar natuurlijk zeker van kunt zijn natuurlijk.) Het was wachten op het juiste moment. Ieder moment dat ik merkte dat ik haast begon te krijgen was voor mij de aanwijzing dat ik nog moest wachten met deze belangrijke beslissing. Haast is voor mij ‘old school’ . Het is verleidelijk om te identificeren met een boeddhistisch imago en te vervallen in wat Edel Maex wel eens bravoure boeddhisme heeft genoemd. Eén van de slimste trucjes van het ego is zich te vermommen als monnik of non, extreme en exotische retraites te doen en vooral ‘beroemde’ leraren te volgen. Chogyam Trungpa Rinpoche heeft daar een prachtig boek over geschreven genaamd “Spiritueel Materialisme doorsnijden”. Ik merkte aan mezelf dat ik heel terughoudend was. (Het zal ook mijn calvinistische opvoeding wel zijn.) Juist die identificatie met het boeddhist-zijn was voor mij jarenlang interessant oefengebied. Ik heb daar al eens eerder een artikel over geschreven genaamd;  Ik ben geen boeddhist. De eerste jaren sprak ik ook niet over mijn boeddhistische achtergrond. Veel mensen in mijn omgeving en op mijn werk wisten niet eens dat ik hier mee verbonden was.  Misschien schoot ik daar ook wel wat in door, de laatste jaren beken ik kleur. Ja, ik beoefen het boeddhisme!

Hoe wilde ik ik nu vorm geven aan mijn boeddhist ‘Zijn’?  Voor mij is het boeddhisme geen geloof, maar een ervaringsleer. Je hoeft niets voor waar aan te nemen in het boeddhisme, je kan alles zelf onderzoeken. En de geest is je belangrijkste oefengebied. En daar is het Tibetaans boeddhisme uiterst ver in ontwikkeld. Voor mij is het een compleet systeem van geestelijke, lichamelijke en energetische ontwikkeling. En het mooie van deze vorm van boeddhisme, net als Zen het mahayana boeddhisme, is dat het gericht is op de ander. Alles wat je leert is niet voor jou alleen, de bedoeling is dat je het doorgeeft aan je omgeving. Ik besloot andere mensen te gaan ondersteunen in hun bewustzijnsontwikkeling. Ik begon mensen te begeleiden in meditatie, ging een uitgebreide coachings- en trainingsopleiding doen om meer en meer taal te ontwikkelen voor de begeleiding van anderen. Dit was het speelveld waar ik me thuis voelde. Geen boeddhistische leraar, maar een begeleider die doordrenkt was met het boeddhisme. Uit het klooster en de marktplaats op.

Drie jaar gelden ben ik op reis in Tibet geweest en heb daar een aantal belangrijke kloosters bezocht. Hier werd mij klip en klaar duidelijk dat ik een karmisch-verbond heb met Tibet en de Tibetanen. Reïncarnatie vind ik een moeilijk onderwerp, maar ik ben geboren in maart 1959. Dat was de tijd van de Tibetaanse opstand tegen de Chinese onderdrukking. Er zijn in dat jaar duizenden Tibetaanse monniken vermoord door de Chinezen. ZHH de Dalai Lama is ook in maart van dat jaar naar India gevlucht. Het zou mijn voorliefde voor dit land, de mensen en de cultuur goed kunnen verklaren.

Vorig jaar overleed mijn dierbare leraar lama Karta. Ik kan geen woorden vinden om mijn dankbaarheid uit te drukken die ik koester voor de lessen die hij mij gegeven heeft. Ik nam toevlucht bij hem vlak voordat mijn eigen vader overleed. Binnen het Tibetaans Boeddhisme is de verhouding leraar-leerling zeer belangrijk, omdat de boeddha gesymboliseerd wordt door de leraar. Hoewel Lama Karta zelfs iets jonger was dan ik ervoer ik hem als mijn spirituele ‘vader’. De dood van lama Karta betekende dat ik een belangrijke reden voor mijn bezoek aan Huy verloor. Lama Zeupa en lama Tashi Nyima nemen op uitstekende manier de plek in van lama Karta, maar mijn root-lama is er niet meer. Ik zal het Tibetaans centrum in Huy nooit helemaal loslaten, maar ik vervolg mijn weg. Een oude liefde kruiste mijn pad. Ik volg nu de lessen van een Dzogchen leraar uit Amerika. Dzogchen is iets minder de geleidelijke weg en precies wat ik op dit moment nodig heb.
Maar ‘Huy’ blijft in mijn hart.