This being human is a guesthouse

Dit menszijn is een pension

Iedere morgen een nieuwkomer

Een vreugde, een depressie, een slechte bui,
Er daagt even een bewustzijn
Als een onverwachte bezoeker.

Verwelkom hen allen en bied hen een gastvrij onthaal!
Ook al zijn zij een drom smarten
Die met geweld alle meubels plunderen uit je huis.

Behandel toch elke gast met respect.
Misschien haalt hij je leeg
Voor een nieuw genoegen.

De sombere gedachte, de schaamte, het venijn,
Begroet hen lachend bij de deur
En nood hen binnen.

Wees dankbaar voor wie er maar komt,
Want ieder wordt gestuurd
Als gids uit het onbekende.

Rumi

Verlies

Dit is geen Kerstboodschap. Gewoon iets waar we mee geconfronteerd worden. Maar het valt wel op een bijzonder moment van het jaar. Kerst of midwinter, de terugkeer van het licht. En net op dit moment krijgen we te horen dat mijn schoonvader (soort van) een ongeneeslijke ziekte heeft en het waarschijnlijk niet lang meer gaat maken.  Ik ken hem nog maar kort, maar lang genoeg om aan hem gehecht te raken en ook nu verdrietig te zijn. Samen met mijn liefje, wiens stiefvader het betreft, praten we deze dagen veel over hem, over de dood, over mijn schoonmoeder en hoe nu verder met haar…. Wat betekent het om kind te zijn, wat is zorgen voor. Het was geen makkelijke man en vader vroeger, de relatie was niet goed, maar wat betekent dat voor nu, wat is vergeving. Op de een of andere manier klopt het allemaal weer wel. Onder de kerstboom, dicht bij elkaar praten over echte dingen. En we hebben het  veel over dankbaarheid…..